نسب شريفش منتهى مىشود به على بن جعفر عريضى - عطر اللّه مرقده - كه در ميان اولادهاى ائمه عليهم السّلام به كثرت جلالت و مناقب و عظمت شأن مشهور است ، چنان كه به برخى از آن در تحفة الاحباب اشاره كردم « 1 » . و سيد صاحب ترجمه را « امامى » مىگفتند به جهت نسب او به امام‌زاده زين العابدين مدفون به محلهء جملان اصفهان كه يكى از اجداد اوست « 2 » . علي بن محمّد بن إسماعيل المحمّدي ، جمال الساده « 3 » ثقة فاضل ديّن سفير للإمام عليه السّلام . « م » . علي بن محمّد الجزري العاملي الشامي « 4 » شيخ فاضل شاعر أديب ، ذكره الباخرزى في دمية القصر و أثنى عليه ، و نسبه إلى الغلوّ في التشيّع ، و ذكر أنه لازم قبر معاوية سنة كاملة ، و كان يسلح على جدثه و يظهر التبرك به للناس ، و لما خاف أن يشعروا به هرب « 5 » . علي بن محمّد الحرّ العاملي ، جدّ « ح مل » « 6 » عالم فاضل عابد ، كريم الأخلاق ، شاعر اديب منشى ، تلميذ صاحب معالم و مدارك است . در « مل » است كه در نجف اشرف مسموما وفات كرد ، و در در مسلوك است كه ،

--> ( 1 ) . تحفة الاحباب ، ص 320 ( 2 ) . همان ؛ دانشمند متتبع سيد مصلح الدين مهدوى - سلمه اللّه - در تذكرة القبور يا دانشمندان و بزرگان اصفهان ، ص 436 ، مىنويسد : « سيد امير ابو طالب امامى از علماى زمان شاه طهماسب صفوى بوده ( اعيان الشيعه ، ج 6 ، ص 293 ) و توليت امام‌زاده درب امام با ايشان بوده و بدين‌جهت به امامى مشهور شد ، در علم و حكمت بر اقران خود مقدم بود . ايشان جد سيد على امامى معروف است » ( 3 ) . جامع الرواة ، ج 1 ، ص 596 ؛ امل الآمل ، ج 2 ، ص 199 ؛ بحار الأنوار ، ج 102 ، ص 245 ، ( فهرست منتجب الدين ) ( 4 ) . امل الآمل ، ج 1 ، ص 126 ؛ إنباة الرواة ، ج 2 ، ص 309 ( 5 ) . دمية القصر ، ص 52 ( 6 ) . امل الآمل ، ج 1 ، ص 129